Ponson (CUA): Overheid moet eigen lasten verlagen om bevolking te ontlasten

ORANJESTAD — Frans Ponson, voorzitter van Comerciantenan Uni di Aruba (CUA), vindt dat de overheid de lasten die zij zelf op basisbehoeften legt moet herzien, voordat zij de verantwoordelijkheid voor de kosten van levensonderhoud bij het bedrijfsleven blijft leggen. Tijdens een persconferentie dinsdagochtend koppelde hij het debat over het bestaansminimum — het minimale inkomen om noodzakelijke uitgaven te dekken — aan belastingen en de prijzen van basisvoorzieningen.

Ponson noemde elektriciteit, water, benzine en internet als basisbehoeften van de gemeenschap. Volgens hem speelt de overheid via staatsbedrijven en belastingen een belangrijke rol in deze kosten en moet zij rechtstreeks bijdragen aan lastenverlichting voor burgers. “Als je de bevolking wilt helpen, bied dan zelf een basispakket tegen een goede prijs aan,” aldus Ponson.

Benzine als voorbeeld

Om zijn argument te illustreren, presenteerde Ponson een berekening van de benzineprijs, met een inkoopprijs van Afl. 2,50 per liter en een verkoopprijs van Afl. 2,91. Volgens zijn berekening vertegenwoordigt het aandeel dat naar de overheid en het staatsbedrijf gaat, inclusief belastingen, ongeveer 40% van de eindprijs. De marge van het tankstation bedraagt volgens hem circa 7,3%.

Deze cijfers zijn berekeningen van Ponson. De marge van het tankstation is niet hetzelfde als nettowinst, omdat de bedrijfskosten daar nog uit moeten worden betaald.

Ponson bekritiseerde wat hij als ongelijke behandeling beschouwt: bedrijven hebben te maken met concurrentie en dagelijkse kosten, terwijl de overheid inkomsten ontvangt uit belastingen en haar ondernemingen.

Hogere prijzen leveren meer belasting op

Ponson stelde dat bij stijgende prijzen ook de overheidsinkomsten uit procentuele belastingen toenemen. “Wanneer een prijs op Aruba stijgt, wie profiteert dan meer? De overheid,” verklaarde hij.

Volgens de CUA-voorzitter volstaat het niet dat de overheid spreekt over een begrotingsoverschot of bescherming van de koopkracht, terwijl lasten op basisbehoeften burgers en bedrijven blijven raken.

Hij vroeg om gedegen onderzoek naar de gevolgen van verhogingen van het minimumloon en andere maatregelen rond het bestaansminimum, en om samenwerking met het bedrijfsleven. Zijn frustratie over de huidige verhouding was duidelijk: “Het is geen partner, het is een vijand.”

De centrale boodschap van Ponson is dat verlichting van de kosten van levensonderhoud een gedeelde verantwoordelijkheid moet zijn, waarbij ook de overheid haar eigen belastingen, tarieven en eisen herziet.