Analyse: Wanneer de glamour verdwijnt doordat de dresscode verdwijnt

Door Tito Laclé

Sommige onderwerpen lijken voor veel mensen onbelangrijk. Tot je ze zelf meemaakt en merkt hoeveel invloed ze kunnen hebben op de beleving van een bijzonder moment. Enige tijd geleden schreef ik al eens over dit onderwerp en dat leverde veel reacties op. Onlangs maakte ik echter opnieuw precies dezelfde situatie mee, en opnieuw stoorde het mij. Daardoor dacht ik: misschien is het tijd om dit onderwerp nog eens onder de aandacht te brengen. Je weet maar nooit... misschien verandert er deze keer iets.

Zoals gezegd was het zeker niet de eerste keer dat ik dit meemaakte. Het zette mij ook aan het denken: ben ik de enige die zich hieraan stoort, of zijn er veel meer mensen die er hetzelfde over denken?

Stel dat u een tafel hebt gereserveerd in een chic restaurant voor een bijzondere gelegenheid. Een romantisch diner met uw partner, een belangrijke zakelijke afspraak of gewoon een avond waarop u wilt genieten van een exclusieve culinaire ervaring. U bent passend gekleed: een nette blouse of overhemd, een lange broek en nette schoenen. Ook uw partner heeft zich stijlvol gekleed. Alles draagt bij aan de sfeer die u verwacht.

En dan komt er ineens een groep gasten binnen, gekleed in een korte broek, slippers en een T-shirt, alsof ze rechtstreeks van het strand komen. Wat mij nog meer verbaasde, was dat het personeel hen vriendelijk ontving en zonder enige opmerking naar hun tafel begeleidde. Natuurlijk heeft iedereen het recht zich te kleden zoals hij of zij zich prettig voelt. Maar de vraag is: blijft de sfeer in zo'n restaurant dan nog dezelfde?

Voor mij is het antwoord duidelijk: nee.

VROEGER

Ik herinner me nog goed dat veel horecagelegenheden op Aruba duidelijke normen hanteerden. Zaken als Club Scaramouche, Chez Matilde en Crystal Casino hadden na zes uur 's avonds een duidelijke dresscode. Het maakte niet uit of je een lokale bewoner was, toerist of zelfs een bekende persoonlijkheid. Wie niet passend gekleed was, kwam eenvoudigweg niet binnen.

Ik herinner me zelfs een Venezolaanse televisieacteur die uit een nachtclub werd verwijderd omdat hij op sportschoenen naar binnen wilde. Tegenwoordig lijkt dat misschien streng, maar destijds golden dezelfde regels voor iedereen.

TEGENWOORDIG

Vandaag de dag is de enige regel die veel gelegenheden nog hanteren de bekende tekst: "No shoes, no shirt, no service." Met andere woorden: zolang je íets draagt, ben je welkom. Een korte broek, slippers en een T-shirt vormen in veel luxe restaurants geen enkel probleem meer. Dat geldt niet alleen voor restaurants, maar ook voor casino's en andere gelegenheden.

In de periode dat ik in de toeristische sector werkte, hoorde ik vooral van Amerikaanse bezoekers steeds dezelfde uitleg. Zij hadden veel geld uitgegeven om vakantie te vieren in het Caribisch gebied en vonden dat zij zich op een tropisch eiland comfortabel moesten kunnen kleden. Voor hen horen lange broeken en nette overhemden simpelweg niet bij vakantie.

Tot op zekere hoogte is die gedachte begrijpelijk. Toch betekent vakantie op een Caribisch eiland niet automatisch dat elke gelegenheid dezelfde kledingnorm kent.

Wat mij opviel, was dat restauranteigenaren vrijwel altijd dezelfde verklaring gaven. De keuze heeft nauwelijks met cultuur te maken, maar vrijwel volledig met economie.

"Ik laat liever iemand met een korte broek binnen dan dat ik een lege tafel heb."

In een concurrerende markt, waar de kosten blijven stijgen en iedere gast telt, kunnen veel ondernemers zich simpelweg geen strikte kledingregels meer veroorloven.

Dat is begrijpelijk.

Maar er is ook een andere kant van het verhaal.

Een restaurant verkoopt niet alleen eten. Het verkoopt een beleving. De ambiance, de sfeer en het gevoel van exclusiviteit maken allemaal deel uit van waar de gast voor betaalt. Wanneer die sfeer plotseling verandert, verandert automatisch ook de ervaring van de andere gasten. Niet omdat een T-shirt of korte broek verkeerd is, maar omdat de verwachtingen die het restaurant zelf heeft gecreëerd ineens verdwijnen.

Wereldwijd is er nog steeds ruimte voor dresscodes. Luxe restaurants in Monaco, Dubai, Singapore, Italië en New York hanteren nog altijd kledingvoorschriften voor het diner. Ook verschillende luxe resorts in het Caribisch gebied vragen hun gasten om 's avonds een lange broek en gesloten schoenen te dragen. Niet om mensen te discrimineren of in verlegenheid te brengen, maar om de beleving te beschermen die zij aanbieden.

Uiteraard wil geen enkele ondernemer gasten wegsturen. Maar een luxemerk wil ook niet de identiteit verliezen die het onderscheidt van anderen. Juist daarin schuilt waarschijnlijk het moeilijke evenwicht waar veel Arubaanse ondernemers vandaag de dag mee worstelen.

Dit is geen discussie tussen toeristen en lokale bewoners. Evenmin gaat het erom of iemand dure merkkleding draagt. De echte vraag is veel fundamenteler:

Welke ervaring wil Aruba zijn bezoekers bieden?

Persoonlijk denk ik dat er een middenweg mogelijk is. Het is niet nodig om een colbert en stropdas verplicht te stellen, maar ik vind het evenmin vreemd wanneer een chic restaurant na een bepaald tijdstip een minimale kledingnorm vraagt.

Dat is geen boodschap tégen toeristen. Integendeel, het is juist een manier om de sfeer te beschermen die het restaurant voor al zijn gasten wil bieden.

Uiteindelijk draait de discussie niet om de vraag of een toerist het recht heeft om een korte broek en slippers te dragen. De vraag is of een elegant restaurant het recht heeft om de sfeer te beschermen die het verkoopt.

Misschien zal het antwoord op die vraag mede bepalen hoe de Arubaanse horecasector zich de komende jaren verder ontwikkelt.

Ik hoop dat deze discussie de juiste ondernemers bereikt en dat we op termijn misschien toch een verandering zullen zien.