Andruw Jones: 'Vanaf vandaag zijn Cooperstown en Curaçao voor altijd met elkaar verbonden'

COOPERSTOWN, New York – Voor de ogen van de grootste namen uit de honkbalgeschiedenis keek Andruw Jones terug op een reis die begon op het kleine eiland Curaçao en eindigde met een plek in de National Baseball Hall of Fame.

Tijdens een emotionele inductietoespraak stonden dankbaarheid, familie, Curaçao en de mensen die hem onderweg hielpen centraal. De voormalig sterspeler van de Atlanta Braves maakte duidelijk dat deze onderscheiding veel groter is dan hijzelf.

"Er is geen gemakkelijke weg van het kleine eiland Curaçao naar Cooperstown, meer dan 2.000 mijl verderop. Maar vanaf vandaag zijn Cooperstown en Curaçao voor altijd met elkaar verbonden."

Met die woorden onderstreepte Jones de historische betekenis van zijn benoeming als eerste op Curaçao geboren speler in de Hall of Fame.

Volgens hem is deze erkenning niet alleen een persoonlijke mijlpaal, maar een overwinning voor het hele eiland.

"De eerste Hall of Famer van mijn eiland zijn is een ongelooflijk moment."

Jones stond uitgebreid stil bij de mensen die hem voorgingen. Hij bracht een eerbetoon aan Hensley Meulens, de eerste Curaçaoënaar die de Major League bereikte en volgens Jones "de deur opende" voor volgende generaties. Ook noemde hij met trots de vele Curaçaose spelers die daarna de stap naar de Major League maakten.

Vervolgens richtte hij zich in het Papiamentu rechtstreeks tot de mensen op Curaçao.

"Een klein eiland als Curaçao heeft ontzettend veel talent. Ik ben een zoon van Curaçao, geboren en getogen op het eiland, die de kans heeft gekregen om de Major League te bereiken en dit allemaal mee te maken. Dank voor alle steun. Ik hoop dat mijn verhaal de volgende generatie inspireert. Curaçao gaat altijd vooruit."

Een van de meest aangrijpende momenten van de ceremonie volgde toen Jones sprak over zijn vader, Henry Jones, die tien jaar geleden overleed.

Hij vertelde hoe zijn vader hem op Curaçao urenlang flyballs liet vangen in de harde passaatwind, zodat hij leerde de bal perfect te lezen.

Elke oefening had een bedoeling.

"Papa, we hebben het gehaald. Ik weet dat u nu met een grote glimlach op mij neerkijkt."

Volgens Jones vormde zijn vader hem niet alleen tot honkballer, maar ook tot mens.

Daarna bedankte hij zijn moeder Carmen, die hem volgens eigen zeggen leerde om altijd bescheiden te blijven.

"U hebt mij geleerd nederig te zijn. U hebt mij zoveel levenslessen meegegeven."

Ook sprak hij zijn dank uit aan zijn zus, zijn kinderen, familieleden en vrienden, waaronder familie in Aruba en Venezuela.

Een groot deel van zijn toespraak was gewijd aan de Atlanta Braves, de club die hem op zestienjarige leeftijd contracteerde en waar hij uitgroeide tot een van de grootste spelers uit de clubgeschiedenis.

Jones bedankte scouts, coaches, ploeggenoten en medewerkers, maar reserveerde zijn warmste woorden voor manager Bobby Cox.

"Hij zette een 19-jarige in de line-up van de World Series en geloofde in mij."

Ook Hall of Famer Hank Aaron kreeg een bijzonder eerbetoon.

Jones vertelde dat Aaron hem tijdens moeilijke periodes nooit aansprak over honkbal.

"Hij vroeg altijd: 'Hoe gaat het met je familie?'"

Volgens Jones begreep Aaron als geen ander dat een speler soms juist afstand van het spel nodig heeft.

Terugkijkend op zijn carrière benadrukte Jones dat zijn grootste trots nooit zijn homeruns waren, maar zijn verdedigende spel.

"Je kunt 0-uit-4 gaan en tóch een wedstrijd beslissend beïnvloeden door honkslagen en extra-basehits weg te nemen."

Hij zei dat hij nooit speelde met de Hall of Fame als doel.

"Het spel wordt een stuk eenvoudiger wanneer je voor het team speelt en niet voor jezelf."

Jones sloot zijn toespraak af met een dankwoord aan iedereen die hem hielp tijdens zijn reis van Curaçao naar Cooperstown.

"Aan iedereen die mij heeft geholpen op mijn reis van Curaçao naar Cooperstown: bedankt en God zegene jullie."

Zijn speech was veel meer dan een dankwoord. Het was een eerbetoon aan zijn familie, zijn opvoeding en het eiland waar zijn droom begon. Voor Curaçao betekent zijn bronzen plaquette in Cooperstown niet alleen een plaats in de honkbalgeschiedenis, maar ook een blijvende bron van trots voor toekomstige generaties.